Κυριακή, 12 Ιανουαρίου 2014

ΣΠΥΡΟΣ ΛΟΥΗΣ(1872-1940)

Ο Σπύρος Λούης γεννήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 1872 στο Μαρούσι. Ήταν απόγονος αγωνιστών του 1821. Ο πατέρας του ήταν νερουλάς και ο μικρός Σπύρος τον βοηθούσε κουβαλώντας του νερό. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας διακρίθηκε για την ικανότητα του να τρέχει ‘’πιο γρήγορα και απ’ το άλογο’’. Το πλησιέστερο σημείο για να πάρει κανείς τσιγάρα απ’ το στρατόπεδο ήταν 4 χιλιόμετρα, απόσταση την οποία ο Σπύρος την διένυε σε 10 λεπτά, όπως επίσης φήμες λένε ότι έτρεξε απ’ την Αθήνα στο Μαρούσι και πίσω για να φέρει το πηλήκιο που είχε ξεχάσει σπίτι του.

       Στην Αθήνα το 1896 είχαν ξεκινήσει οι προετοιμασίες για την διοργάνωση των πρώτων Ολυμπιακών αγώνων. Ο Σπύρος σκεφτόταν να συμμετάσχει στο άθλημα αντοχής, στον Μαραθώνιο, ένα αγώνισμα που δεν είχε διοργανωθεί μέχρι τότε ποτέ. Οι Έλληνες αθλητές θα συμμετείχαν στον Μαραθώνιο αφού περνούσαν πρώτα από προκριματικούς αγώνες. Διοργανωτής των προκριματικών αγώνων ήταν ο Συνταγματάρχης του στρατού και διοικητής του Σπύρου κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας Παπαδιαμαντόπουλος. Ο Λούης πήρε μέρος στους δεύτερους προκριματικούς αγώνες τερματίζοντας πέμπτος.

         Η μεγάλη μέρα είχε έρθει. Από τα ξημερώματα οι δρόμοι και το στάδιο είχαν γεμίσει ζωή. Ο Συνταγματάρχης Παπαδιαμαντόπουλος έδωσε το σήμα εκκίνησης στον Μαραθώνα. Δεκατρείς δρομείς από όλη την Ελλάδα και τέσσερεις από άλλες χώρες έλαβαν μέρος στον μαραθώνιο. Κατά τη διάρκεια του αγώνα ο Λούης σταμάτησε στο Πικέρμι σε ένα καφενείο ήπιε ένα ποτήρι κρασί και είπε στους θαμώνες εκεί ότι θα τους περάσει όλους και θα τερματίσει πρώτος. Όπως το είπε έτσι έγινε κιόλας, μπήκε στο στάδιο πρώτος τερματίζοντας σε 2 ώρες και 58 λεπτά και 50 δεύτερα, συνοδευόμενος για συμπαράσταση από τους διάδοχο Κωνσταντίνο και πρίγκιπα Γεώργιο και το πλήθος στις κερκίδες να χειροκροτεί όρθιο και να ζητωκραυγάζει. Έπειτα μπήκε στα αποδυτήρια όπου πλήθος κόσμου προσπαθούσε να τον αγγίξει και να του μιλήσει. Ο Βασιλιάς Γεώργιος ρώτησε τον Λούη τι δώρο ήθελε να του κάνει και εκείνος απάντησε ότι ήθελε ένα γαϊδουράκι για να τον βοηθάει να κουβαλάει νερό.

       Μετά τους Ολυμπιακούς γύρισε στο χωριό του όπου παντρεύτηκε και έκανε οικογένεια. Δε ξαναπήρε μέρος σε κάποιον αγώνα δρόμου, έζησε ήρεμα ως αγρότης και αργότερα ως τοπικός αστυνομικός. Ο θρύλος του παρέμεινε αναλλοίωτος με το πέρασμα του χρόνου. Συχνά τον καλούσαν ως επίσημο προσκεκλημένο σε αθλητικούς αγώνες και εκείνος εμφανιζόταν ντυμένος με την παραδοσιακή φουστανέλα και το χρυσό του μετάλλιο στο στήθος. Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1936 στο Βερολίνο ο Λούης ως επίσημος αντιπρόσωπος της Ελλάδας μετέφερε ένα στεφάνι ελιάς και το παρέδωσε ως ένδειξη ειρήνης στον Αδόλφο Χίτλερ. Το 1926 κατηγορήθηκε για πλαστογραφία προφυλακίστηκε για ένα χρόνο αλλά η αλήθεια έλαμψε στη δίκη και αθωώθηκε. Ο Σπύρος Λούης πέθανε πάμπτωχος στο Μαρούσι στις 26 Μαρτίου 1940. Προς τιμήν του το Ολυμπιακό στάδιο της Αθήνας φέρει το όνομα του όπως και στο Μόναχο μια λεωφόρο που περνάει απ’ το Ολυμπιακό πάρκο, το 2012 κυκλοφόρησε ένα μοντέλο αθλητικών παπουτσιών έχοντας το όνομα του και μην ξεχνάμε και την έκφραση ‘’έγινε Λούης’’ που χρησιμοποιείται για κάποιον που εξαφανίζεται τρέχοντας γρήγορα.

 

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 48 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.