Πέμπτη, 18 Απριλίου 2019

Ο Εθνικισμός στην Τέχνη - 2ος κύκλος [#93]

Παναγία των Παρισίων-Τότε και Τώρα

Η καταστροφή της Παναγίας των Παρισίων θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι συμβολίζει την σταδιακή καταστροφή του Δυτικού Πολιτισμού, ο οποίος οικοδομήθηκε στον ελληνορωμαϊκό πολιτισμό.

Εντούτοις, δεν είναι η πρώτη φορά που καταστρέφεται τμήμα του συγκεκριμένου ναού. Ούτε η πρώτη φορά που το Παρίσι αποτελεί στόχο καταστροφών ή και γενικότερα επιθέσεων. Ναι, υπάρχει ο κίνδυνος από την ανατολή και αυτήν την φορά είναι πολύ μεγάλος λόγω της ύπνωσης των Ευρωπαίων, ωστόσο αν κάποιος κοιτάξει το παρελθόν της Γηραιάς Ηπείρου δεν θα δει ούτε φιλήσυχες κοινωνίες, ούτε αγάπη και ευμάρεια.

Αντίθετα, η ευρωπαϊκή ιστορία βρίθει πολέμων, βίας, καταστροφών –φυσικών ή λόγω επίθεσης, αλλά και επιδημιών. Οπότε ο καθένας που αγαπάει τον τόπο και τους ανθρώπους του  αντί να μοιρολατρεί ή να κλαίγεται για το μέλλον, καλό θα ήταν να αναλογιστεί την φύση, το αναπόδραστο της μοίρας και του χρόνου και να συμπεριφέρεται καταλλήλως. Χωρίς μεγαλοστομίες, αλλά ούτε και φόβο. Με μια απλή αναδρομή στο παρελθόν των προγόνων μας, όχι μόνο των Ελλήνων, αλλά όλων των Ευρωπαίων, ο πολιτισμός μας βρέθηκε στο κατώφλι της καταστροφής χιλιάδες φορές. Και άλλες τόσες αναγεννήθηκε και πήρε μια ακόμη ανώτερη μορφή. Αργά ή γρήγορα αυτό θα γίνει και τώρα. Άλλωστε, οι πολλοί είτε κλαίγονται, είτε μεμψιμοιρούν. Οι λίγοι πάντα θέτουν την λογική και αγωνίζονται με αυτοθυσία για το μέλλον όλων. Για το μέλλον της Ευρώπης, όχι μόνο ως γης, αλλά και ως οντότητας πνευματικής. Και ευτυχώς αυτοί οι λίγοι ακόμα υπάρχουν.

Όσον αφορά τον πίνακα, φιλοτεχνήθηκε από τον Γάλλο Ζακ Λουί Νταβίντ και απεικονίζει το εσωτερικό της Παναγίας των Παρισίων. Ο πίνακας αποθανατίζει την στέψη του Ναπολέοντα ως Αυτοκράτορα των  Γάλλων, την Κυριακή 2 Δεκεμβρίου του 1804.

Ο Ναπολέων σχεδίασε μια νέα τελετή στέψης που ήταν διαφορετική από αυτές που πραγματοποιούνταν για τους βασιλείς της Γαλλίας, καθώς συγκέντρωσε πληθώρα διαφορετικών τελετουργικών και εθίμων, στα οποία περιλαμβανόταν πτυχές της Καρολιδικής παράδοσης, του παλαιού καθεστώτος και της Γαλλικής Επανάστασης, συνδυασμένα σε πολυτελή χλιδή.

Υπήρχαν δύο ορχήστρες με τέσσερις χορωδίες, πολυάριθμες στρατιωτικές μπάντες που έπαιζαν ηρωικά εμβατήρια και πάνω από τρεις χιλιάδες μουσικοί. Λόγω της καταστροφής του παραδοσιακού βασιλικού στέμματος κατά την διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, το αποκαλούμενο Στέμμα του Ναπολέοντα κατασκευάστηκε για να μοιάζει με μεσαιωνικό και είχε την ονομασία «στέμμα του Καρλομάγνου» . Ενώ το στέμμα ήταν καινούριο, το σκήπτρο ανήκε στον Κάρολο Ε΄ και το σπαθί στον Φίλιππο Γ΄.

Την στιγμή της στέψης όταν ο Πάπας ανέφερε, «Παρέλαβε το αυτοκρατορικό στέμμα...», ο Ναπολέων γύρισε και απομάκρυνε το στεφάνι δάφνης από το κεφάλι του, τοποθετώντας το στέμμα στην θέση του και στη συνέχεια έστεψε την γονατίζουσα Ιωσηφίνα με ένα μικρό στέμμα πάνω από έναν σταυρό, τον οποίο είχε τοποθετήσει αρχικά στο κεφάλι του.

Ο τρις δοξασμένος και τρις Αύγουστος Αυτοκράτορας Ναπολέοντας στέφθηκε και ενθρονίστηκε. Κατά την διάρκεια των επιδοκιμασιών του πλήθους ο Ναπολέων, περιτριγυρισμένος από αξιωματικούς, αποχώρησε από το ναό.

Παράλληλα, η χορωδία έψαλλε «Domine salvum fac imperatorem nostrum Napoleonem», δηλαδή «Ο Θεός να σώσει τον Αυτοκράτορα μας Ναπολέων».

Αυτός ο πίνακας συμβολίζει την στιγμή της απόλυτης ακμής των Γάλλων. Η νέα εικόνα της κατεστραμμένης εκκλησίας αποτελεί την άλλη όψη του νομίσματος, την πιο σκοτεινή.

Όπως και να έχει, στο χέρι των Λαών και των Εθνών είναι να γυρίσουν και πάλι το παιχνίδι.

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 53 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.